Vilvoorde ondersteunt jonge vluchtelingen

‘Vilvoorde ondersteunt jonge vluchtelingen’ lees ik op de Facebookpagina van de stad. Wat een mooi initiatief denk ik, tot ik geschokt de opmerkingen van mijn mede-Vilvoordenaren zie.

Verbouwereerd scroll ik door de commentaren vol haat en jaloezie. ‘Stuur ze naar hun land terug, die vluchtelingen’ staat er herhaaldelijk. Ik zie alleen haatreacties en geen enkel positief berichtje. Ik maak nooit een punt, meng mij niet in een politiek debat, maar nu voel ik de drang om te reageren.

Overtuigd dat de meerderheid van de Vilvoordenaren dit wel een mooi gebaar vindt, denk ik na over hoe ik beleefd kan reageren, zonder iemand tegen de schenen te stampen, of zelf bakken kritiek over mij te krijgen. Het is tenslotte geen anonieme boodschap, de hele wereld kan het lezen.

Weten die mensen wel wat een vluchteling is? Die vluchten niet voor hun plezier. Neen, deze mensen ontvluchten hun woongebied uit vrees voor geweld of voor hun leven. Vaak kunnen ze niet anders omdat er oorlog is of grove schendingen van de mensenrechten plaatsvinden. Die mensen, want  vluchtelingen zijn ook mensen, komen hier niet voor hun plezier. Met hun voetjes omhoog in de zon alsof ze aan de Côte d’Azur liggen. En al zeker niet om gezellig in het Maximiliaanpark te gaan kamperen.  Nee, ze trekken noodgedwongen weg, in de hoop een betere toekomst te kunnen opbouwen.

Laat dat nu net zijn wat wij allemaal willen. Een betere toekomst voor ons en onze kinderen, en het recht om te leven in menswaardige omstandigheden. Gunnen we dat enkel onszelf maar niemand  anders? Zijn al die negatieve reacties voor de anderen door angst gevoed?

Iedereen wordt vrij en gelijk geboren, in waardigheid en rechten. Maar toch voelt een aantal onder ons zich geroepen om superieur te reageren, en denken ze te mogen beslissen over wie mag blijven leven en wie niet. Want dat is wat er gebeurt als je deze vluchtelingen terugstuurt. Waarschijnlijk krijgen ze een kogel door hun kop, of worden ze afgeslacht op gruwelijke wijze, terwijl wij blijven roepen ‘Stuur ze naar hun land terug’. Hebben zij geen recht op vrijheid of op een beter leven? Hebben wij dan helemaal niets geleerd van het extremistische gedachtegoed uit het verleden? Zijn we de Tweede Wereldoorlog zo snel vergeten? De geschiedenis herhaalt zich en wij kijken schaamteloos toe. Nu maak ik een punt.